روشهای اتصال لوله های پلی اتیلن

ضعیف ترین و حساس ترین قسمت های یک خط لوله ی یکپارچه و طولانی،  بخش اتصالات لوله ها با یکدیگر است. زمانی که درباره اتصال لوله های پلی اتیلن صحبت می کنیم، روش های متداول زیادی وجود دارد که امروزه مورد استفاده قرار می گیرند. برخی از این روش ها قدیمی بوده و احتیاج به مهارت های خاصی دارند. در مقابل روش های جدید با استفاده از تکنولوژی های روز دنیا وجود دارد که شما با توجه به نیاز خود می توانید از هر کدام از این روش های موجود استفاده کنید. هر کدام از این روش ها مزایا و معایب خاص خود را دارند. در این مقاله ما در مورد چهار روش مختلف و متداول در زمینه اتصال و جوش لوله های پلی اتیلن صحبت خواهیم کرد. این روش ها عبارتند از: جوش متقاطع یا لب به لب، الکتروفیوژن، فلنج و اتصالات مکانیکی.

جوش متقاطع یا لب به لب:

اتصال لوله های پلی اتیلن با استفاده از جوش متقاطع یا لب به لب، یک فرایند ترموفیزیکی است. این روش شامل حرارت دادن مداوم سطح تماس دو لوله ی پلی اتیلن تا زمان اتصال دائم آن ها با یکدیگر می باشد. این دو قسمت تا زمانی که به خوبی ذوب شوند حرارت می بینند. سپس این قسمت های ذوب شده با هم ادغام شده تا در محل اتصال، لوله ای یک پارچه را به وجود آورند که بتواند جریان را به خوبی از خود عبور دهد. این دو سطح در کنار یکدیگر و تحت فشار کنترل شده و برای مدت زمان مشخصی خنک می شوند. جوش یکنواخت و ایده آل این دو لوله در کنار هم پس از مرحله ی خنک سازی اتفاق می افتد. اتصال بدست آمده در برابر فشارمقاوم است و هیچ گونه منفذی در آن وجود ندارد. این مقطع تحت فشار عملکردی مشابه با سایر قسمت های لوله خواهد داشت.

در این روش از اتصال لوله های پلی اتیلن، به ورقه گرم الکتریکی نیاز است تا دمای انتهای لوله را به نقطه ذوب برساند. این روش برای لوله های ساخته شده از PE80، PE63 و PE100 و با ابعادی برابر با ۳۲ میلی متر و یا بالاتر از ابعاد استاندارد (SDR) استفاده می شود. در هنگام استفاده از روش جوش متقاطع در لوله های پلی اتیلن باید در طی کردن مراحل مهم و مختلف این فرایند به خوبی دقت شود. این مراحل به دو بخش اولیه و ثانویه تقسیم می شوند. برخی از مهم ترین بخش های مراحل اولیه یا مراحل پیش از جوش، عبارتند از فراهم کردن محیطی امن، سالم و تمیز با استفاده از وسایلی که استاندارد و امنیت آن ها تایید شده باشد، استخدام پرسنل آموزش دیده و فراهم کردن استانداردهای مشخصی که بتواند کیفیت نهایی را تضمین کند. از آنجایی که این روش از جوش لوله های پل اتیلن، نیازمند به تخصص خاص و در نظر گرفتن توصیه های ایمنی زیادی است، باید در رعایت تک تک مراحل فوق دقت زیادی شود. پس از رعایت مراحل فوق، لوله های پلی اتیلن بر روی گیره های خاص قرار خواهند گرفت و با استفاده از ابزار جوش، سطح تماس آن ها به صورت یکنواخت برش داده خواهد شد. در محل اتصال و میان سطح تماس دو لوله هیچ گونه شکاف و یا منفذی نباید وجود داشته باشد. سپس با استفاده از سیستم هیدروالکتریک فشار کنترل شده ای در محل اتصال اعمال می شود تا جایی که لوله ها شروع به ذوب شدن کرده و مواد در محل اتصال برآمدگی هایی با ابعاد ۲ الی ۳ میلی متر ایجاد کنند. در تمام این مراحل باید دقت شود که سطح داغ و مذاب لوله ها، صفحه ی گرمایشی را لمس نکند. سپس صفحه ی گرمایشی را از میان دو لوله برداشته و با دقت بسیار زیادی قسمت های مذاب این دو لوله به یکدیگر چسبانده می شوند. این مرحله باید تحت فشار کنترل شده انجام شود. تا خنک شدن کامل این سطح اتصال، لوله ها باید تحت فشار اولیه باقی بمانند.

اتصال لوله های پلی اتلین با استفاده از روش الکتروفیوژن

یکی دیگر از روش های موجود برای اتصال لوله های پلی اتیلن، استفاده از فن آوری الکتروفیوژن است.  سیستم های جوشکاری الکتروفیوژن امروزه به عنوان یکی از روش های بسیار پیشرفته، مقرون به صرفه و ایمن برای اتصال لوله های پلی اتیلن شناخته می شوند. در این روش، از جریان الکتریسیته برای خرد کردن  دیواره های لوله های پلی اتیلن در محل اتصال آن ها و ایجاد سطح مقطعی کاملا همگن به منظور اتصال استفاده می شود. گرمای تولید شده از این جریان الکتریکی، فرایند جوش را کامل کرده و اتصالی بسیار قوی به وجود می آورد که حتی از خود لوله نیز قوی تر عمل می کند. این روش منعطف است. این بدان معناست که با استفاده از روش الکتروفیوژن می توان میزان حرارت را با توجه به جنس مواد پلی اتیلن استفاده شده در لوله و همچنین صخامت آن ها، تنظیم کرد. این روش قابلیت سازگاری جریان لازم برای ذوب کردن لوله هایی با درجه های متفاوتی از تراکم مواد خام را نیز دارد. یکی دیگر از مزایای کلیدی این روش این است که می توان از آن برای تاسیسات و یا قسمت هایی از خط لوله که دسترسی به آن ها دشوار است نیز، استفاده کرد. بدین منظور، لایه اکسید شده ی موجود بر روی لوله در محل اتصال برداشته شده و محل اتصال لوله ها از هر گونه آلودگی ای به خوبی پاک می شود. سپس مراحل فیوژن آغاز می شود. در این مرحله و با توجه به اندازه ی لوله ممکن است از چکش های پلاستیکی برای ضربه زدن به اطراف لوله نیز استفاده شود. در این مرحله پلاستیک موجود در دو سر لوله های پلی اتیلن حرارت دیده و ذوب می شود تا اتصال به خوبی انجام گیرد. پس از انجام مرحله ی فیوژن، لوله ها به یکدیگر متصل می شوند و پس از آن وارد مرحله ی خنک سازی می شوند. این روش یکی از روش های مطمئن در اتصال لوله های پلی اتیلن است که سریع و آسان بوده و در برابر هر گونه گونه نیروی خارجی ای بسیار مقاوم است.

روش های دیگری نیز برای اتصال لوله های پلی اتیلن وجود دارد. از جمله مهمترین این روش ها استفاده از اتصلات فلنج و یا روش اتصال های مکانیکی است.

از اتصال های فلنج معمولا برای اتصال لوله های پلی اتیلن به شیر ها، ایستگاه های پمپاژ و سایر خطوط لوله ها استفاده می شود. اتصالات فلنج  باید بتوانند نیروهای محوری را در طولانی مدت، به خوبی نگه داری کنند. بدین منظور باید برای اتصال لوله های پلی اتیلن از ابزار مناسب و همچنین روش های مونتاژ صحیح کمک گرفته شود.

روش مکانیکی نیز یکی دیگر از روش های اتصال غیر دائمی لوله های پلی اتیلن است. این روش بسیار محبوب است چرا که برای اتصال لوله های پلی اتیلن به کمک آن، به لحیم کاری احتیاجی نیست. این سبب می شود که این روش مکانیکی، سریع و آسان باشد. همچنین به همین سبب است که برای اتصال لوله ها با استفاده از روش مکانیکی احتیاجی به ابزار و یا مهارت خاصی نیست. از آنجایی که چنین اتصالاتی دائمی نیستند، بسیاری از این روش در تاسیسات، به ویژه در شرایطی که جدا کردن لوله ها در بازه های زمانی کوتاه مدت و به منظور نگه داری و تعمیر آن ها احتیاج است، استفاده می کنند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *